Państwa członkowskie UE nie mają obowiązku wprowadzania związków jednopłciowych

0
3752

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał orzeczenie w sprawie David L. Parris v. Trinity College Dublin (C-443/15), w którym po raz kolejny potwierdził, że „Państwa członkowskie mają swobodę w zakresie wprowadzenia małżeństwa dla osób tej samej płci lub alternatywnej formy prawnego uznania ich relacji, a także w razie potrzeby określenia, od jakiej chwili takie małżeństwo lub taka alternatywna forma będą wywoływać skutek”.

Orzeczenie wydane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej było związane ze sprawą Davida L. Parrisa, który domagał się od Trinity College Dublin, aby ta uznała roszczenia do prawa przejęcia emerytury przez partnera Parrisa, w przypadku gdyby ten zmarł. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że państwa członkowie mają swobodę w zakresie wprowadzania małżeństwa dla osób tej samej płci.

Skarżący w sprawie to David L. Parris, obywatel zarówno Irlandii jak i Wlk. Brytanii, który od ponad 30 lat żył w stałym związku z partnerem tej samej płci. W 1972 r. D. Parris został zatrudniony przez irlandzką uczelnię Trinity College Dublin w charakterze wykładowcy, stając się zarazem członkiem programu emerytalnego prowadzonego przez uczelnię. Gdy członek tego programu umiera po odejściu na emeryturę, pozostały przy życiu małżonek lub – począwszy od wskazanej daty – zarejestrowany partner ma prawo do dożywotniej renty równej dwóm trzecim kwoty należnej członkowi przed jego śmiercią. Jednakże ta renta rodzinna jest wypłacana tylko w sytuacji, gdy członek zawarł małżeństwo lub zarejestrowany związek partnerski przed ukończeniem 60. roku życia. W 2009 r., w wieku 63 lat, D. Parris zarejestrował związek partnerski w Wlk. Brytanii, a wraz z końcem 2010 r. przeszedł na wcześniejszą emeryturę i złożył do Trinity College Dublin wniosek o uznanie uprawnienia jego zarejestrowanego partnera do renty rodzinnej po jego śmierci. Ówcześnie żaden przepis prawa irlandzkiego nie umożliwiał uznania w Irlandii związku partnerskiego zarejestrowanego przez D. Parrisa (irlandzka ustawa o związkach partnerskich weszła w życie dopiero w 2011 r.).

To kolejna z licznych spraw, które spowodowały konieczność powtarzania przez TSUE zasady autonomii państw członkowskich w obszarze prawa małżeńskiego i rodzinnego (wynikającej z art. 9 Karty Praw Podstawowych UE). Jednoznacznego potwierdzenia tej zasady w akcie prawa stanowionego domagają się m.in. autorzy Europejskiej Inicjatywy Ustawodawczej „Mama, Tata i Dzieci”.

Związki cywilne dostępne dla par jednopłciowych w Europie. Małżeństwa osób tej samej płci Rejestrowane związki partnerskie Konkubinaty Związki jednopłciowe nieuznawane Konstytucja ogranicza małżeństwo do kobiety i mężczyzny

Przedstawiony w ramach niej projekt rozporządzenia przewiduje, że „małżeństwo to związek jednego mężczyzny i jednej kobiety”, a słowo rodzina obejmuje małżonków, potomstwo osoby i/lub małżonka oraz bezpośrednich krewnych w linii wstępnej osoby lub małżonka. Definicje te dają wyraz temu, co łączy porządki prawne wszystkich Państw Członkowskich. W konsekwencji, będą one w stanie samodzielnie zapewnić poszanowanie artykułu 9 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

Zgodnie z ramami prawnymi mechanizmu europejskiej inicjatywy obywatelskiej konieczne jest pozyskanie minimum miliona głosów poparcia w ciągu 12 miesięcy. Podpisy muszą zostać zebrane w co najmniej jednej czwartej Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem minimalnej kwoty przypadającej na dane państwo (niezbędne minimum zostało osiągnięte już kilka dni temu).

Elektroniczne głosy poparcia można składać online (np. TUTAJ). Więcej informacji na stronie: www.mamatataidzieci.pl, gdzie można również pobrać formularz do zbierania podpisów (np. TUTAJ). Podpisane formularze w formie papierowej należy wysłać na wskazany na stronie internetowej adres. Arkusze różnią się w poszczególnych krajach, należy upewnić się, że wybrany został właściwy arkusz dla danego kraju.

Za: pch24.pl, źródło: Ordo Iuris

Komentarze:

komentarzy

ZOSTAW ODPOWIEDŹ