Instytut Pamięci Narodowej prowadzi śledztwo w sprawie ludobójstwa w funkcjonującym w czasie II wojny światowej obozie kobiecym w Ravensbrueck. Życie straciło w nim ponad 90 tysięcy osób.
Obóz w Ravensbrueck w Brandenburgii funkcjonował od wiosny 1939 roku, gdy trafiły do niego pierwsze aresztowane kobiety. Początkowo był zaplanowany na zaledwie 15 tysięcy więźniarek, ale był regularnie rozbudowywany, gdyż za mury co chwila trafiały nowe kobiety z kolejnych transportów.
Z rejestru więźniów, który m.in. teraz bada IPN, wynika, że ostatecznie do obozu dowieziono około 132 tysiące kobiet i tysiąc dziewcząt. 20 tysięcy mężczyzn trafiło do otwartego nieopodal w 1941 roku obozu męskiego. W sumie życie straciło aż 92 tysiące osób, z czego około 40 tysięcy Polek.
Przy obozach zostały zbudowane hale produkcyjne (niem. Industriehof), w których więźniarki były wykorzystywane do prac niewolniczych, na rzecz firm niemieckich (m.in. Siemens & Halske).
Warto zaznaczyć, że Siemens AG zajmował istotną rolę w nazistowskim systemie państwowych monopoli stworzonych na potrzeby gospodarki wojennej III Rzeszy. W czasie II wojny światowej większość produkcji koncernu była kierowana na potrzeby armii. Siemens AG uczestniczył m.in. w produkcji pocisków V-1 i V-2. W 1941 kapitał akcyjny wzrósł do 400 mln reichsmarek, a sam koncern zaczął uczestniczyć w grabieży substancji przemysłowej państw okupowanych (w tym Polski i ZSRR). Wykorzystywał także pracę wywiezionych do Niemiec robotników przymusowych, jeńców wojennych oraz więźniów obozów koncentracyjnych – m.in. pracowali oni w zakładach urządzeń silnoprądowych Siemens-Schuckertwerke GmbH, które znajdowały się w pobliżu obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau oraz w zakładach Siemens & Halske AG zlokalizowanych przy obozie koncentracyjnym Groß-Rosen. W 1943 koncern zatrudniał 250 000 ludzi (45% całkowitego zatrudnienia w całym przemyśle elektrotechnicznym).
Moje prywatne zdjęcia z obozu:
Śledztwo IPN:
Śledztwo IPN obejmuje nie tylko zbrodnię ludobójstwa, ale też zbrodnicze doświadczenie medyczne, które przeprowadzano w obozie. Z dokumentów wynika, że eksperymentom poddano 84 więźniarki, z czego 74 były Polkami. Większość z tych, które przeżyły, zostawały trwale okaleczone w służbie nazistowskiej medycynie.
Obóz przestał istnieć wraz z zakończeniem II WŚ. W ziemię, na której stał, wsiąknęło mnóstwo krwi Polek, które trafiły tam do pracy w szwalniach czy zakładach tkackich.
Za: niezlomni.com
