Podczas II wojny światowej tylko na terytorium Polski niemieccy okupanci wprowadzili karę śmierci dla osób ukrywających Żydów. Efekt tego był taki, że praktycznie tylko w naszym kraju ludzie byli zabijani za pomaganie Żydom. Nie przeszkodziło to jednak polskiemu rządowi na uchodźstwie powołać Radę Pomocy Żydom. Kiedy inne państwa organizowały swoje jednostki Waffen-SS, Polska powołała organizację humanitarną, która jako jedyna na świecie w latach 1942-1945 w sposób instytucjonalny organizowała pomoc dla prześladowanych Żydów.
Użytkowniczka Twittera Kasjopea (@AnitaSchelde), która bardzo często publikuje ciekawe dane z okresu II wojny oraz PRL, tym razem przywołała informacje Stefana Korbońskiego, który w swojej publikacji pt. „Polskie Państwo Podziemne” oszacował, że w trakcie okupacji Niemcy skazali na śmierć za niesienie pomocy Żydom ok. 30 tys. Polaków.
Warto odnotować, że tylko na terytorium naszego kraju niemieccy okupanci wprowadzili karę śmierci dla osób, które zdecydują się ukrywać Żydów. W innych państwach Europy (a Niemcy kontrolowali 1/2 kontynentu) podobne regulacje prawne nie funkcjonowały. Nie przeszkodziło to jednak polskiemu rządowi na uchodźstwie powołać Radę Pomocy Żydom (ŻEGOTĘ) – organizację humanitarną, która jako jedyna na świecie w latach 1942-1945 w sposób zupełnie instytucjonalny organizowała pomoc dla Żydów prześladowanych i eksterminowanych przez Niemców. W samej tylko Warszawie referat dziecięcy ŻEGOTY, kierowany od jesieni 1943 przez Irenę Sendlerową, udzielił pomocy ok. 2500 żydowskim dzieciom z warszawskiego getta. Około 1300 znalazło pomoc w polskich rodzinach, ok. 500 w zakładach prowadzonych przez zgromadzenia zakonne, ok. 500 w zakładach Rady Głównej Opiekuńczej, ok. 200 w Pogotowiu Opiekuńczym Miejskim w Domu ks. Boduena, a ok. 100 nastolatków w wieku 15-16 lat trafiło do polskiej partyzantki.
Kiedy w Polsce organizowano ŻEGOTĘ, w innych państwach Europy tworzono narodowe jednostki Waffen-SS. Były one zbrojnymi oddziałami niemieckiej nazistowskiej formacji paramilitarnej Schutzstaffel, w Polsce znane bardziej pod skrótem SS. Słynęły one z bezwzględności i okrucieństwa. W czasie II wojny światowej w ich szeregach mogli służyć ochotnicy nieposiadający niemieckiego obywatelstwa. W ten sposób do SS przystąpiło 50 tys. Holendrów, 40 tys. Belgów, 39 tys. Łotyszy, 25 tys. Ukraińców, 10 tys. Duńczyków i 8 tys. Francuzów. Polska była jedynym okupowanym krajem, gdzie takiej jednostki narodowej nie udało się stworzyć. Historykom znane są jedynie pojedyncze wzmianki o Polakach służących w Waffen-SS. W połowie tych przypadków i tak trudno mówić o ochotniczym charakterze zaciągu. W kontraście do innych państw, gdzie służba w tej zbrodniczej organizacji była wręcz powszechna, Polska wygląda wzorowo.
