Okazuje się, że Jean-Claude Juncker, jako premier Luksemburga spędził wiele lat na potajemnym sabotowaniu planów UE dotyczących przeciwdziałania unikaniu opodatkowania przez międzynarodowe korporacje.
Wszystko po to, by jego kraj – podpisując poufne umowy z korporacjami – nadal mógł przyciągać do siebie jak największy kapitał. Chamskie dbanie o interesy własnego państwa kosztem innych każe powątpiewać, czy Junker jest dziś odpowiednią osobą by zajmować stanowisko przewodniczącego Komisji Europejskiej.
Jean-Claude Juncker był premierem Luksemburga od stycznia 1995 r. do grudnia 2013 r., kiedy to został powołany na stanowisko szefa Komisji Europejskiej. Zgodnie z wynikami międzynarodowego śledztwa dziennikarskiego przeprowadzonego przez amerykański ośrodek „International Consortium of Investigative Journalists” we współpracy m.in. z brytyjskim „The Guardian”, niemieckim „Süddeutsche Zeitung” oraz irlandzkim „The Irish Times” – w latach kiedy Juncker był premierem Luksemburga rząd tego państwa podpisał z globalnymi korporacjami około 340 specjalnych umów podatkowych, które w istocie zwalniały je z obowiązków podatkowych w innych państwach. W ten sposób cierpiały przychody budżetowe państw, gdzie wspomniane korporacje prowadziły działalność zarobkową (np. w Polsce).
Obecnie „The Guardian” ujawnia kolejne rewelacje na temat roli, jaką odegrał Juncker w sprawie blokowania działań Unii Europejskiej wymierzonych w duże międzynarodowe korporacje, które unikały płacenia podatków. Okazało się, że w ramach UE powołany został w 1998 roku specjalny komitet d/s przygotowania ogólnoeuropejskiego kodeksu zachowań podatkowych. Kodeks ten w pierwotnej wersji zawierał wiele przepisów, które znacząco utrudniały lub wręcz uniemożliwiały zawieranie tajnych porozumień między rządami poszczególnych państw wchodzących w skład UE, a międzynarodowymi korporacjami w/s tzw. optymalizacji podatkowych.
Niestety osobiste działania podejmowane przez Junckera na forum wspomnianego komitetu, których celem było skuteczne opóźnienie lub rozmiękczenie postanowień projektowanego kodeksu, przynosiły skutek. Luksemburg, dla własnych zysków i na szkodę innych państw, mógł nadal zawierać tajne porozumienia z poszczególnymi międzynarodowymi korporacjami, gdyż staraniami Junckera działania takie nadal nie były nielegalne!
W tym kontekście zasadnym jest pytanie – czy ktoś taki jak Juncker, kto w imię kasy tak chamsko dbał o interesy własnego państwa kosztem innych, powinien dziś piastować stanowisko szefa Komisji Europejskiej?
