Dziennikarz „Czerwonego Sztandaru”, organu lwowskich komunistów, Emil Schurer, wraz z grupą entuzjastów witał Amię Czerwoną przy szosie wiodącej w stronę Kowla. Podziwiał ich spokój, powagę i wspaniałość.
„Pierwszy raz spotkałem radzieckich ludzi na kowelskiej szosie. Wyszliśmy im naprzeciw parę kilometrów. Stali przy swoich tankach i samochodach ciężarowych, ubrani w długie szynele czerwonoarmistów – poważni, spokojni, uśmiechnięci. Ten młody chłopak, wsparty o karabin, jeszcze na wiosnę w swojej rodzinnej wsi nad Dnieprem orał traktorem obszar kołchozowej roli. Wczoraj kołchoźnik, dziś czerwonoarmista.
Październikowe dziecko. Ile ma lat – 23. W wielkim roku 1917 ssał jeszcze pierś rodzicielki. W latach wojny i głodu wychowała go, wiernego syna, matka rewolucja. Tych „oktiabrionków” najbardziej pragnąłem poznać, od dziecka po radziecku wychowanych ludzi, którzy o kapitaliźmie tylko słyszeli, ale dla których nasza codzienna, powszednia gorza kapitalizmu była jedynie wiadomością z dalekiego kraju.
Wmieszałem się w zbrojny i przyjazdny tłum. Przyszliśmy dużą grupą powitać ich proletariackim słowem na progu miasta. „Przynosimy wam oręż i pokój” – mówi do grupy chłopców podkowelskich czerwonoarmista. „Czas, towarzysze, chwycić za oręż i tak jak my, mocno go w rękach dzierżyć!
Poszczególnych czerwonoarmistów otacza zwartym kołem spragniona ich słowa miejscowa ludność. Traktor, tank i żywe słowo, każdym z tych oręży świetnie włada nasza wspaniała Czerwona Armia. „Nasz kraj” – mówi inny, z jasnym puszkiem na wadze – „rządzi się wielką Stalinowską Konstytucją. Stalinowska Konstytucja to kodeks radzieckiej moralności i socjalistycznej etyki.”
Emil Schurer „Oręż walki i pracy”, „Czerwony Sztandar”, Lwów 5 XII 1939r
