Dlaczego nam, Polakom, w ciągu trwania III RP tak trudno przychodziło do głowy pomyśleć o sobie samych jako o dziedzicach tradycji wielkiej i chwalebnej? Odpowiedź jest prosta – okrągłostołowe elity i establishment środowiska „Wyborczej” gardziły Polakiem-tradycjonalistą, który – przywiązany do takich pojęć jak honor, naród, ojczyzna – był dumny ze swojego kraju. To właśnie przez nich Polska po 1989 roku miała wyraźne problemy, aby skutecznie opowiedzieć światu o swojej historii. Jeden tylko Donald Trump zrobił dla tej sprawy więcej, niż całe tabuny polskojęzycznych „elit”.
Eryk Mistewicz, w jednym ze swoich tekstów celnie zauważył, że Polska po 1989 roku nie potrafiła skutecznie opowiedzieć światu swojej historii. Nie potrafiła zarządzać swoją przeszłością dla osiągnięcia własnych, bieżących celów – choćby dla stworzenia poczucia jedności i godności narodu. Pozwoliliśmy, aby inni w sposób dowolny rysowali naszą historię, zgodnie z fundamentalną w tym przypadku zasadą, że niedopilnowane mity i narracje zostają w końcu przejmowane.
Przez większość III RP polityczny establishment wywodzący się głównie z PRL, poprzez zawłaszczenie przestrzeni publicznej, starał się wtłoczyć do głów milionów Polaków potrzebę odrzucenia wartości tradycjonalistycznych na rzecz „europejskiego oświecenia”. Kiedy w ostatnich latach uprawianie tej polityki przestało przynosić efekty, antypolskie środowiska zmieniły taktykę i zaczęły brutalnie pluć jadem na ludzi, którzy o polską pamięć historyczną dbają i ją pielęgnują.
Otóż nie tędy droga, co najlepiej pokazał nam… Donald Trump. Opowiadał on wczoraj o Polakach właśnie jako o dziedzicach tradycji wielkiej i chwalebnej. Robił to w miejscu symbolicznym – pod pomnikiem Powstańców Warszawy, a bohaterowie tamtych wydarzeń, którzy w 1944 roku walczyli z najeźdźcami, siedzieli razem z nim w jednym rzędzie. Przekaz i narracja o „silnej Polsce, jako błogosławieństwie dla całej Europy” poszedł w świat. Transmitowały to wszystkie newsowe telewizje świata. Wszystkie agencje cytowały te słowa. Donald Trump zauważył, że historii, na których fundamencie Polska mogłaby zbudować wspaniałe narracje, jest bez liku, czego do tej pory nie mogła (bądź nie chciała) zauważyć większa część polskojęzycznych „elit” III RP.
