Karol Józef Wojtyła urodził się 18 maja 1920 r. w Wadowicach jako drugi syn Karola Wojtyły seniora i Emilii z Kaczorowskich. Jego brat, Edmund, miał wtedy 14 lat. Rodzice wiedli skromne życie, w domu panowała religijna atmosfera. Ojciec był urzędnikiem wojskowym. Matka zajmowała się dziećmi i domem, dorywczo dorabiała jako szwaczka. Umarła, gdy Karol miał dziewięć lat.
W dzieciństwie Karola nazywano najczęściej zdrobnieniem imienia – Lolek. Uważano go za chłopca utalentowanego i wysportowanego. Grał w piłkę nożną, najczęściej na pozycji bramkarza, jeździł na nartach. Z nauką nie miał żadnych trudności, zawsze był prymusem. Zawdzięczał to nie tylko wybitnym zdolnościom, szczególnie humanistycznym, ale i wytężonej pracy.
Był koleżeński i powszechnie lubiany. Wyróżniał się z grona rówieśników ogromną pobożnością. Codziennie w drodze do szkoły wstępował do kościoła, modlił się też w ciągu dnia, np. odrabiając lekcje, robił przerwę na modlitwę po przerobieniu każdego przedmiotu. Potrafił oderwać się całkowicie od rzeczywistości, oddając się modlitwie. Już wtedy przypuszczano, że zostanie księdzem. Tymczasem na jego drodze nagle stanął teatr.
W latach gimnazjalnych objawił się talent aktorski Karola – wygrywał konkursy recytatorskie, należał do Kółka Dramatycznego. Obdarzony pięknym głosem i doskonałą pamięcią, grał prawie we wszystkich przedstawieniach główne role (nawet zdarzało się, że i podwójne). Spektakle odbywały się nie tylko w szkole, także w Domu Katolickim, wyjeżdżano też w teren.
Po maturze Karol wstąpił na polonistykę na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, ale studia przerwała wojna. Podjął więc pracę w zakładach chemicznych Solvay w Borku Fa- łęckim (m.in. w fabrycznym kamieniołomie pracował fizycznie ładując do wagonów kolejki wapień potrzebny do produkcji sody). Już jako papież powiedział, że doświadczenie zdobyte w Solvayu pozwoliło mu zrozumieć życie i kłopoty robotników, znaleźć z nimi wspólny język, a także pojąć szczególną wartość pracy. W tym okresie zaangażował się w działalność podziemnej organizacji „Unia”, związanej ze środowiskiem katolickim Krakowa, która starała się chronić Żydów przed wywózką, wynajdowała im schronienia i aryjskie papiery
W 1941 r. umiera ojciec i Karol zostaje sam. Wcześniej, w 1932 r., w wieku zaledwie 26 lat zmarł jego starszy brat Edmund, który był lekarzem i w szpitalu zaraził się szkarlatyną.
Kontynuacją amatorskich prób aktorskich Lolka w gimnazjum były występy w Teatrze Rapsodycznym, działającym od 1941 r. w Krakowie. Role, które zagrał, uważane były za znakomite; wróżono mu błyskotliwą karierę. Niespodziewanie jednak w 1942 r. podjął decyzję o wstąpieniu do tajnego seminarium duchownego. Nie przerywając pracy w Solvayu, rozpoczął studia konspiracyjne na Wydziale Teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Przemawiając do przedstawicieli świata nauki i kultury zgromadzonych w kościele OO. Paulinów na Skałce w Krakowie 8 czerwca 1979 r., tak odniósł się do swojej młodości i czasu występów w krakowskim teatrze: „Świętej pamięci Mieczysław Kotlarczyk [twórca Teatru Rapsodycznego, przyp. red.] uważał, że moim powołaniem jest żywe słowo i teatr, a Pan Jezus uważał, że kapłaństwo, i jakoś pogodziliśmy się co do tego”. Zaczęta na deskach teatru nauka dykcji, intonacji oraz uwrażliwienie na słowo okazały się pomocne również podczas posługi kapłańskiej, pomagały mu przyciągnąć uwagę ludzi i dotrzeć do nich, a w późniejszym czasie doskonale radzić sobie z mediami, w których wypadał zawsze naturalnie i swobodnie.
Fascynacja Karola Wojtyły słowem i teatrem była inspiracją do podjęcia własnej twórczości poetyckiej i dramatopisarskiej. W swoich utworach pokazuje, jak świadomie przeżywane człowieczeństwo czyni ludzi otwierających się na miłość – obrazem Boga. Hiob i Jeremiasz podnoszą problem i sens cierpienia, Przed sklepem jubilera to medytacja o miłości i małżeństwie. Tematem Promieniowania ojcostwa jest dojrzewanie do tej roli. Brat naszego Boga to sztuka o malarzu Albercie Chmielowskim, który poszukując Boga, odkrywa drogę świętości i ofiaruje swoje życie najuboższym.
W 1946 r. Wojtyła otrzymuje święcenia kapłańskie i wyrusza do Rzymu kontynuować studia na Papieskim Uniwersytecie Dominikańskim – Angelicum. Po powrocie do kraju w 1948 r. uzyskuje doktorat. Otrzymuje posadę wikarego w małej parafii Niegowić. Po roku wraca do Krakowa i w parafii św. Floriana zostaje duszpasterzem akademickim. Zauważa jednak, że zwykła działalność duszpasterska nie wystarcza, że młodzież potrzebuje go także poza kościołem. Zaczyna wtedy realizować swój pomysł wspólnego wędrowania. Początkowo są to wypady górskie w pobliskie Gorce i Beskidy, a później także dłuższe spływy kajakowe po Pojezierzu Kaszubskim czy Mazurach.
Ponieważ w tamtym czasie księża nie mogli zajmować się pracą z młodzieżą poza kościołem, ksiądz Karol podczas tych wypraw nie nosił sutanny, tylko ubierał się tak jak jego podopieczni – w strój turystyczny. Dla niepoznaki, aby nie mieć problemów z milicją, młodzi nazywali go „Wujkiem”. Spotkania z młodzieżą miały dla Karola Wojtyły ogromne znaczenie również i później, gdy został papieżem. Był inicjatorem i pomysłodawcą Światowych Dni Młodzieży. Jedno z ważniejszych przesłań skierował do młodych w 1983 r. w Częstochowie – „Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali”. Po habilitacji Wojtyła zaczął wykładać na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie wkrótce objął Katedrę Etyki. Na jego wykłady przychodziło tylu studentów, że niektórzy musieli siedzieć na podłodze.
W 1958 r., mając 38 lat, został najmłodszym polskim biskupem. Brał czynny udział w obradach Soboru Watykańskiego II w Rzymie. Znając doskonale łacinę, wielokrotnie zabierał głos i pisał opracowania. W 1967 r. otrzymał nominację kardynalską. W dniu 16 października 1978 r. został wybrany na papieża i przyjął imię Jan Paweł II. Podczas mszy św. rozpoczynającej uroczyście pontyfikat wygłosił przesłanie: „Nie lękajcie się! Otwórzcie drzwi Chrystusowi!”
Ogromna charyzma nowego papieża powodowała, że jego popularność wzrastała z dnia na dzień. Miał jednak wielu wrogów, co doprowadziło do tragicznych wydarzeń. 13 maja 1981 r. – w rocznicę objawień fatimskich – na placu św. Piotra Mehmet Ali Agca strzelił do Ojca Świętego. Papież został ciężko ranny w brzuch i w rękę. Szybki transport do szpitala i natychmiastowa operacja uratowały mu życie.
Swoje cudowne ocalenie Ojciec Święty przypisał Matce Bożej, której powierzył swoje życie. Zawierzył siebie Chrystusowi przez Maryję i tej decyzji pozostał wierny. W swoim biskupim herbie pod jednym z ramion krzyża umieścił literę M – symbol Maryi z dewizą Totus Tuus, która swoje źródło ma w „Traktacie o doskonałym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny” św. Ludwika Grigniona de Montfort: „Totus Tuus ego sum et omnia mea Tua sunt. Accipio Te in mea omnia. Proebe mihi cor Tuum, Maria – Cały Twój jestem, a wszystko, co moje, do Ciebie należy. Przyjmuję Cię do wszystkiego, co moje. Użycz mi Twego serca, Maryjo”. Ta dewiza i herb towarzyszyły Janowi Pawłowi II podczas całego pontyfikatu. Jako wierny syn Maryi nigdy nie zapomniał o Niej, pielgrzymował do wielu maryjnych sanktuariów w całej Polsce, aby koronować obrazy Matki Bożej, poświęcał jej całe kraje oraz kontynenty. Był głęboko przekonany, że oddanie się pod opiekę Maryi może ocalić świat przed złem. Najbardziej wymowny akt dokonał się 8 października 2000 r., kiedy to zawierzył Kościół i świat Matce Bożej Fatimskiej.
Od początku lat 90. Jan Paweł II cierpiał na postępującą chorobę Parkinsona. Zmarł 2 kwietnia 2005 r. Został pochowany w Grotach Watykańskich pod Bazyliką św. Piotra.
Na pogrzeb przybyło kilka milionów osób. W czasie ostatniej drogi Janowi Pawłowi II towarzyszył mocny wiatr, który jakby włączył w liturgię dodatkowy, nieprzewidziany znak. Na prostej trumnie położona była otwarta księga Ewangelii i w czasie mszy św. przewracał jej kartki. W pewnym momencie mocniejszy podmuch zamknął księgę i już jej nie otworzył. Wiatr to symbol Ducha Świętego.
W odpowiedzi na wołanie wiernych „Santo subito! – Święty natychmiast!”, wznoszone podczas pogrzebu, nowy papież Benedykt XVI udzielił dyspensy od pięcioletniego okresu oczekiwania na wszczęcie procesu beatyfikacyjnego, co jest zwyczajowo wymagane przez prawo kanoniczne, i zgodził się na jego rozpoczęcie miesiąc i 11 dni po śmierci Jana Pawła II. Beatyfikacji dokonał 1 maja 2011 r. Spośród ogromnej liczby sygnałów o doznanych łaskach za wstawiennictwem papieża do beatyfikacji wybrany został przypadek niewytłumaczalnego z medycznego punktu widzenia wyzdrowienia francuskiej zakonnicy Marie Simon-Pierre z zaawansowanej choroby Parkinsona; tej samej, na któ- rą cierpiał papież. Po beatyfikacji trumna z ciałem Jana Pawła II została przeniesiona z krypty do bazyliki św. Piotra, do kaplicy św. Sebastiana.
Od razu rozpoczęły się przygotowania do kanonizacji. Jako drugi cud, potrzebny do ogłoszenia świętości, wybrano również niewytłumaczalne z medycznego punktu widzenia wyleczenie z tętniaka mózgu, jakiego doświadczyła Floribeth Mora Diaz z Kostaryki. To przypadek spektakularny, gdyż do uzdrowienia doszło w wyjątkowym momencie – w dniu beatyfikacji papieża.
Kanonizacji Jana Pawła II oraz Jana XXIII dokonał papież Franciszek 27 kwietnia 2014 r., w obecności swego emerytowanego poprzednika, Benedykta XVI. Ceremonia ta, z powodu podwójnej kanonizacji i obecności dwóch papieży – urzędującego i emerytowanego, przeszła do historii Kościoła
Pontyfikat papieża Polaka – pierwszego od ponad 450 lat biskupa Rzymu niepochodzącego z Włoch – był wyjątkowy ze względu na wymiar duchowy jego nauczania, liczbę pielgrzymek oraz kanonizacji. Jan Paweł II nazywany był papieżem-pielgrzymem. W ciągu ponad 26 lat odbył 104 podróże zagraniczne. Odwiedził 132 kraje na wszystkich kontynentach. W większości państw przemawiał do ludzi w ich własnym języku. Podczas jego posługi ponad 300 mln osób przeszło na katolicyzm. W pierwszą pielgrzymkę, w styczniu 1979 r., udał się do Republiki Dominikańskiej, Meksyku i na Wyspy Bahama. Kolejną – w czerwcu tego samego roku – była pierwsza wizyta nowego papieża w ojczyźnie. To podczas tej pielgrzymki padły niezwykle ważne słowa: „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze Ziemi. Tej Ziemi”.
Podczas swojej posługi papież ogłosił 14 encyklik, 14 adhortacji, 11 konstytucji apostolskich, 43 listy apostolskie; zwołał dziewięć konsystorzy; mianował 232 kardynałów, w tym 10 Polaków; kanonizował 478 świętych (w tym 9 Polaków oraz dwóch świętych związanych z Polską); beatyfikował 1318 błogosławionych (w tym 154 Polaków); przyjął ponad 1350 osobistości politycznych; spotkał się z wiernymi na ponad 1020 audiencjach generalnych.
Jan Paweł II pozostał w naszej pamięci jako człowiek niezwykłej wiary i siły. Walczył z niesprawiedliwością społeczną i nędzą, aktywnie działał na rzecz pokoju na świecie. Głosił godność osoby ludzkiej i niezmienność zasad moralnych.
Niektóre wykorzystane publikacje o Janie Pawle II – Wilkońska J., Święty Jan Paweł II. Historia życia, Wydawnictwo WAM, Kraków 2014. – Weigel G., Świadek nadziei, Wydawnictwo Znak, Kraków 2014.
Za: Kronika Sejmowa maj 2015
