15 stycznia 2016 roku prezydent Andrzej Duda podpisał ustawę o podatku od niektórych instytucji finansowych – zwanym potocznie podatkiem bankowym, który ma na celu pozyskanie dodatkowego źródła dochodów dla budżetu, z których pokrywać się będzie wydatki społeczne. PiS od dłuższego czasu zapowiadał zwiększenie udziału sektora finansowego w finansowaniu wydatków państwa.
Ustawa ma przyczynić się do tego, aby sektor finansowy w większym niż dotychczas stopniu uczestniczył w ponoszeniu obciążeń podatkowych, tak jak ma to miejsce w innych państwach europejskich.
„Podatek bankowy jest potrzebny w Polsce. Nasz system finansowy pozwala osiągać bankom ok. 16 mld zł zysków rocznie, a rząd planuje, że wpłaty z tytułu nowej daniny wyniosą ok. 6 mld zł. To proste i skuteczne narzędzie polityki fiskalnej rządu” – powiedział PAP dr Mariusz Andrzejewski, będący ekspertem z Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie.
Dyskusja o „podatku bankowym” w Sejmie RP:
Więcej informacji o „podatku bankowym”:
Ustawa o podatku od niektórych instytucji finansowych wprowadza do systemu podatkowego nowy podatek. Celem ustawy jest pozyskanie dodatkowego źródła pokrycia wydatków budżetowych, w szczególności wydatków społecznych, poprzez zwiększenie udziału sektora finansowego w finansowaniu wydatków państwa.
Ustawa ma przyczynić się do tego, aby sektor finansowy w większym niż dotychczas stopniu uczestniczył w ponoszeniu obciążeń podatkowych, tak jak ma to miejsce w innych państwach europejskich.
Obecny stan prawny nie przewiduje podatku od aktywów instytucji finansowych.
Przedmiotem opodatkowania zgodnie z przepisami ww ustawy są aktywa podatników:
1) banków krajowych,
2) oddziałów banków zagranicznych,
3) oddziałów instytucji kredytowych,
4) spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych,
5) krajowych zakładów ubezpieczeń,
6) krajowych zakładów reasekuracji,
7) oddziałów zagranicznych zakładów ubezpieczeń i zagranicznych zakładów reasekuracji,
8) głównych oddziałów zagranicznych zakładów ubezpieczeń i zagranicznych zakładów reasekuracji,
9) instytucji pożyczkowych.
Podstawę opodatkowania określono w ustawie jako nadwyżkę sumy wartości aktywów podatnika, wynikającą z zestawienia obrotów i sald w rozumieniu ustawy o rachunkowości ponad kwotę 4 mld (dla banków krajowych, oddziałów banków zagranicznych, oddziałów instytucji kredytowych, spółdzielczych kas oszczędnościowo-kredytowych) albo 2 mld (dla krajowych zakładów ubezpieczeń, krajowych zakładów reasekuracji, oddziałów zagranicznych zakładów ubezpieczeń i zagranicznych zakładów reasekuracji, głównych oddziałów zagranicznych zakładów ubezpieczeń i zagranicznych zakładów reasekuracji) albo 200 mln (dla instytucji pożyczkowych).
Podatek będzie rozliczany miesięcznie według stawki wynoszącej 0,0366% podstawy opodatkowania.
Podstawę opodatkowania, w przypadku podatników z „sektora bankowego”, obniża się o wartości wskazane w ustawie, w tym o wartość kapitałów własnych.
W przypadku podatników, będących bankami zrzeszającymi banki spółdzielcze, podstawę opodatkowania obniża się o wartość środków finansowych zgromadzonych na wszystkich rachunkach zrzeszonych banków spółdzielczych, prowadzonych przez podatnika.
W przypadku aktywów nabytych przez podatnika od Narodowego Banku Polskiego (stanowiących zabezpieczenie kredytu refinansowanego przez ten bank) całość tych aktywów podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania.
W przypadku pozostałych podatników, podstawę opodatkowania obniża się o wartość aktywów w postaci skarbowych papierów wartościowych w rozumieniu art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.).
Podatnicy są obowiązani, bez wezwania właściwego organu podatkowego składać deklaracje podatkowe, obliczać i wpłacać podatek na rachunek właściwego urzędu skarbowego za miesięczne okresy rozliczeniowe w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego podatek dotyczy.
Od podatku zwolnione są banki państwowe w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe oraz podatnicy, w stosunku do których Komisja Nadzoru Finansowego wydała określone w ustawie decyzje.
Ustawa zwalnia od podatku również podatników objętych programem postępowania naprawczego lub planem naprawczym,.
Zgodnie z ustawą pierwszym okresem rozliczeniowym, za który podatnicy dokonują obliczenia i wpłaty podatku oraz składają deklarację podatkową, jest luty 2016 r.
Wprowadzenie przedmiotowego podatku nie może stanowić podstawy do zmiany warunków świadczenia usług finansowych i ubezpieczeniowych wykonywanych na podstawie umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy.
Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 lutego 2016 r.
za prezydent.pl
